PAYLAS
Twitter
Myspace
Mister Wong
Bookmarks.cc
Digg
Del.icio.us
Yahoo
Blogmarks
Googlize this
Blinklist
Facebook
Wikio
PDF
YAZDIR
E-mail
Tags
[Αζινλίκτσα – Τεύχος: 57 - ΜΑΪΟΣ 2010]Γιώργος Δούδος
Αισθάνομαι για πρώτη φορά άβολα αυτή τη στιγμή που ξεκίνησα να γράψω το άρθρο μου για το καλό περιοδικό μας. Έχω την εντύπωση, -μακάρι να είναι λανθασμένη ψευδαίσθηση-, πως ό,τι κι αν ειπωθεί απ’ τον οποιονδήποτε σε σχέση με τον τόπο μας, την Ελλάδα, θα είναι «έπεα πτερόεντα» ή αλλιώς λόγια του αέρα…. Τί μπορείς να πεις για ένα κράτος, που η στείρα πολιτική ηγεσία του, μαζί με τους οικονομικούς επικυρίαρχους της κοινωνίας, αφού σπατάλησαν χωρίς στάλα αιδούς το δημόσιο χρήμα επί τρεις δεκαετίες και περισσότερο, πλουτίζοντας οι ίδιοι και οι παρακοιμώμενοί τους, αγύρτες του πατριωτισμού και των ταξικών αγώνων, έθεσαν τελικά τη χώρα υπό κηδεμονία τρίτων, δηλαδή στο σημείο μηδέν;
Αυτή η απούσα πολιτική ηγεσία, μαζί με την ανύπαρκτη πνευματική και θρησκευτική ηγεσία, άσκησαν στους πολλούς του λαού την πιο χυδαία και ψυχοφθόρα επιρροή. Συνέβαλαν στην απογύμνωση του λαού σε με μια μετά μανίας υπερκατανάλωση όπου οι νεόπλουτοι, τα «νέα τζάκια» του σύγχρονου ελληνικού κοτζαμπασισμού της σπατάλης και της χλιδής μεγαλοπιάνονταν όχι για το ήθος, που ούτως ή άλλως τους είναι άγνωστο και ως λέξη, αλλά για τα πανάκριβα αυτοκίνητά τους, για τα εκθαμβωτικά σπίτια τους με σκανδαλώδεις πισίνες και για ό,τι τέλος πάντων μπορεί να αποτελεί πρόκληση στο σύνολο σχεδόν της κοινωνίας!
Σ’ αυτή τη συγκυρία συνέπεσε η επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερτογάν στην Αθήνα. Πολυάριθμοι συνοδοί του Τούρκου επισήμου τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου της γειτονικής χώρας και εντυπωσιακή ακολουθία Τούρκων επιχειρηματιών.
Επί ατέλειωτες δεκαετίες η προπαγάνδα που ονομάσθηκε «σχολική ιστορία» κατάφερε να παραπλανήσει πολλούς Νεοέλληνες Χριστιανούς Ορθοδόξους στην πίστη ή στην πολιτιστική καταγωγή, ότι ο Τούρκος είναι το ‘αρχέτυπο του καταστροφικού εχθρού του Έλληνα’ μαζί με τον ‘προαιώνιο ανθέλληνα Εβραίο’!
Έτσι πριν από μέρες αναγγέλθηκαν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού και της πολυπληθούς συνοδείας του, η οποία θεωρήθηκε ως «νέο-οθωμανική» επίθεση κατά της χώρας. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως την πρωτοβουλία της παραπάνω κινητοποίηση είχε αθηναϊκό περιοδικό ενός διανοούμενου που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αναρχοεθνικιστής!
Κατ’ αρχάς, κάθε επαφή μεταξύ της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας και της αντίστοιχης τουρκικής, θα πρέπει να είναι καλοδεχούμενη. Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι δυο γειτονικές χώρες με πολύ περισσότερα κοινά στοιχεία από εκείνα που τις χωρίζουν. Κατά κύριο λόγο οι δυο λαοί νιώθουν ιδιαίτερα οικείοι ο ένας απέναντι στον άλλον. Εκ πρώτης όψεως ως μεγάλη διαφορά εμφανίζεται η θρησκεία. Και όμως, η λαϊκή ευσέβεια των Τούρκων Μουσουλμάνων και των Ελλήνων Χριστιανών Ορθοδόξων έχει πάμπολλα κοινά γνωρίσματα, που προκαλούν έκπληξη προς στιγμή σε όποιον τα ανακαλύψει.
Ούτε η Ελλάδα, ούτε η Τουρκία μπορεί να αλλάξουν τα σύνορά τους στις δυο πλευρές του Έβρου/Meriç. Ούτε το Αιγαίο μπορεί να παύσει να είναι θάλασσα που ενώνει τις δυο χώρες, σε πείσμα ορισμένων πατριδοκάπηλων κι από τις δυο πλευρές αυτού του πανέμορφου πελάγους που θα προτιμούσαν το Αιγαίο να μας χωρίζει!
Η προβληματική για τη μείωση των εξοπλισμών στις δύο χώρες δεν μπορεί παρά να αποτελεί θετικό βήμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ούτε ο ελληνικός, ούτε ο τουρκικός λαός αντέχουν σπατάλες για δαπάνες που μπορεί να αποφευχθούν. Αξίζει να κλείσουμε τα αφτιά σε φωνές σαν του κ. Κοραντή, πρώην διπλωμάτη στην Άγκυρα, πρώην αρχηγού της ΕΥΠ και τώρα βουλευτή του ΛΑΟΣ, που σώνει και καλά θέλει να μας πείσει πως υπάρχει κίνδυνος εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδος εξ ανατολών και ότι οι ανάγκες για καλύτερη υγεία, για ικανοποιητική εκπαίδευση μπορεί να περιμένουν μπροστά στην προτεραιότητα των εξοπλιστικών δαπανών!
Ανέκαθεν το διεθνές εμπόριο και οι διακρατικές οικονομικές συναλλαγές έχουν αποδειχθεί γέφυρες επαφής μεταξύ λαών και αιτία ανάπτυξης σχέσεων ειλικρινούς φιλίας και αλληλεγγύης.
Η σύνδεση των προβλημάτων Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Τουρκία με το ζήτημα της εκλογής του Μουφτή στην Ελλάδα, σε ένα πλαίσιο αμοιβαιότητας, που τέθηκε πάλι από τον κ. Ερτογάν καταδεικνύει την εμμονή της κατά τα άλλα ευφυούς τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε αγκυλώσεις που δημιουργούν «αδιέξοδα» ενώ δεν θα έπρεπε.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι εκκλησιαστικός θεσμός της Καθολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είναι εκ των πραγμάτων οικουμενική, παγκόσμια και δεν μπορεί να φυλακισθεί στη μικρότητα των διμερών σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας. Η Τουρκία θα μπορούσε με πληρέστερη ενημέρωση και κατανόηση της ορθόδοξης εκκλησιολογίας να νιώθει ευτυχής που μια πόλη της η Ισταμπούλ είναι η έδρα ενός εκκλησιαστικού θεσμού παγκόσμιου κύρους. Επίσης η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης θα μπορούσε να προσδώσει κύρος στην μουσουλμανική Τουρκία μεταξύ του χριστιανικού κόσμου….
Αυτή η απούσα πολιτική ηγεσία, μαζί με την ανύπαρκτη πνευματική και θρησκευτική ηγεσία, άσκησαν στους πολλούς του λαού την πιο χυδαία και ψυχοφθόρα επιρροή. Συνέβαλαν στην απογύμνωση του λαού σε με μια μετά μανίας υπερκατανάλωση όπου οι νεόπλουτοι, τα «νέα τζάκια» του σύγχρονου ελληνικού κοτζαμπασισμού της σπατάλης και της χλιδής μεγαλοπιάνονταν όχι για το ήθος, που ούτως ή άλλως τους είναι άγνωστο και ως λέξη, αλλά για τα πανάκριβα αυτοκίνητά τους, για τα εκθαμβωτικά σπίτια τους με σκανδαλώδεις πισίνες και για ό,τι τέλος πάντων μπορεί να αποτελεί πρόκληση στο σύνολο σχεδόν της κοινωνίας!
Σ’ αυτή τη συγκυρία συνέπεσε η επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερτογάν στην Αθήνα. Πολυάριθμοι συνοδοί του Τούρκου επισήμου τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου της γειτονικής χώρας και εντυπωσιακή ακολουθία Τούρκων επιχειρηματιών.
Επί ατέλειωτες δεκαετίες η προπαγάνδα που ονομάσθηκε «σχολική ιστορία» κατάφερε να παραπλανήσει πολλούς Νεοέλληνες Χριστιανούς Ορθοδόξους στην πίστη ή στην πολιτιστική καταγωγή, ότι ο Τούρκος είναι το ‘αρχέτυπο του καταστροφικού εχθρού του Έλληνα’ μαζί με τον ‘προαιώνιο ανθέλληνα Εβραίο’!
Έτσι πριν από μέρες αναγγέλθηκαν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού και της πολυπληθούς συνοδείας του, η οποία θεωρήθηκε ως «νέο-οθωμανική» επίθεση κατά της χώρας. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως την πρωτοβουλία της παραπάνω κινητοποίηση είχε αθηναϊκό περιοδικό ενός διανοούμενου που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αναρχοεθνικιστής!
Κατ’ αρχάς, κάθε επαφή μεταξύ της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας και της αντίστοιχης τουρκικής, θα πρέπει να είναι καλοδεχούμενη. Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι δυο γειτονικές χώρες με πολύ περισσότερα κοινά στοιχεία από εκείνα που τις χωρίζουν. Κατά κύριο λόγο οι δυο λαοί νιώθουν ιδιαίτερα οικείοι ο ένας απέναντι στον άλλον. Εκ πρώτης όψεως ως μεγάλη διαφορά εμφανίζεται η θρησκεία. Και όμως, η λαϊκή ευσέβεια των Τούρκων Μουσουλμάνων και των Ελλήνων Χριστιανών Ορθοδόξων έχει πάμπολλα κοινά γνωρίσματα, που προκαλούν έκπληξη προς στιγμή σε όποιον τα ανακαλύψει.
Ούτε η Ελλάδα, ούτε η Τουρκία μπορεί να αλλάξουν τα σύνορά τους στις δυο πλευρές του Έβρου/Meriç. Ούτε το Αιγαίο μπορεί να παύσει να είναι θάλασσα που ενώνει τις δυο χώρες, σε πείσμα ορισμένων πατριδοκάπηλων κι από τις δυο πλευρές αυτού του πανέμορφου πελάγους που θα προτιμούσαν το Αιγαίο να μας χωρίζει!
Η προβληματική για τη μείωση των εξοπλισμών στις δύο χώρες δεν μπορεί παρά να αποτελεί θετικό βήμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ούτε ο ελληνικός, ούτε ο τουρκικός λαός αντέχουν σπατάλες για δαπάνες που μπορεί να αποφευχθούν. Αξίζει να κλείσουμε τα αφτιά σε φωνές σαν του κ. Κοραντή, πρώην διπλωμάτη στην Άγκυρα, πρώην αρχηγού της ΕΥΠ και τώρα βουλευτή του ΛΑΟΣ, που σώνει και καλά θέλει να μας πείσει πως υπάρχει κίνδυνος εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδος εξ ανατολών και ότι οι ανάγκες για καλύτερη υγεία, για ικανοποιητική εκπαίδευση μπορεί να περιμένουν μπροστά στην προτεραιότητα των εξοπλιστικών δαπανών!
Ανέκαθεν το διεθνές εμπόριο και οι διακρατικές οικονομικές συναλλαγές έχουν αποδειχθεί γέφυρες επαφής μεταξύ λαών και αιτία ανάπτυξης σχέσεων ειλικρινούς φιλίας και αλληλεγγύης.
Η σύνδεση των προβλημάτων Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Τουρκία με το ζήτημα της εκλογής του Μουφτή στην Ελλάδα, σε ένα πλαίσιο αμοιβαιότητας, που τέθηκε πάλι από τον κ. Ερτογάν καταδεικνύει την εμμονή της κατά τα άλλα ευφυούς τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε αγκυλώσεις που δημιουργούν «αδιέξοδα» ενώ δεν θα έπρεπε.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι εκκλησιαστικός θεσμός της Καθολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είναι εκ των πραγμάτων οικουμενική, παγκόσμια και δεν μπορεί να φυλακισθεί στη μικρότητα των διμερών σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας. Η Τουρκία θα μπορούσε με πληρέστερη ενημέρωση και κατανόηση της ορθόδοξης εκκλησιολογίας να νιώθει ευτυχής που μια πόλη της η Ισταμπούλ είναι η έδρα ενός εκκλησιαστικού θεσμού παγκόσμιου κύρους. Επίσης η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης θα μπορούσε να προσδώσει κύρος στην μουσουλμανική Τουρκία μεταξύ του χριστιανικού κόσμου….
Ο θεσμός του Μουφτή στο σουννιτικό Ισλάμ είναι κορυφαίος. Στην Ελλάδα ο Μουφτής έχει και την ιδιότητα του qadi, δηλαδή του δικαστή που εφαρμόζει σε διαφορές μεταξύ των Ελλήνων Μουσουλμάνων της Θράκης τον Ιερό Μουσουλμανικό Νόμο (Sharia). Η Τουρκία αντιθέτως έχει καταργήσει πλήρως την Sharia και οι Μουφτήδες είναι διορισμένοι υπάλληλοι του Diyanet και προΐστανται των Ιμάμηδων της περιοχής τους. Είναι αποψιλωμένοι από κάθε δικαιοδοσία που προσιδιάζει στον Μουφτή σε κάθε μουσουλμανική χώρα, όπου δεν κυριαρχεί μια κοσμική επίσημη ιδεολογία, όπως συμβαίνει στη γειτονική χώρα μας. Γι’ αυτό και οι δύο καταχρηστικά αυτοαποκαλούμενοι μουφτήδες στην Ξάνθη και στην Κομοτηνή, κυρίως είναι όργανα της αποσταθεροποιητικής πολιτικής υποχθόνιων κύκλων της Τουρκίας στην Ελλάδα και όχι Μουφτήδες της Μουσουλμανικής Κοινότητας της Θράκης. Αυτή η αλήθεια είναι αναμφισβήτητη, αφού ιδίως ο κ. Μετέ δεν χάνει ευκαιρία που να καταλύει την σημασία της Ούμμα χάριν του τουρκικού έθνους, με λόγο διχαστικό και όχι θρησκευτικό που οφείλει να ενώνει …. Η σύνδεση της επαναλειτουργίας της Σχολής της Χάλκης με την αναγνώριση των οργάνων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που στη Θράκη αυτοπροσδιορίζονται σαν μουφτήδες εκ μέρους της Ελλάδας ήταν κατά τη γνώμη μου απόλυτα ατυχής για έναν έξυπνο πολιτικό όπως χαρακτηρίζεται ο κ. Ερτογάν.
Κλείνοντας θα ήθελα να διατυπώσω μια ευχή. Η επίσκεψη Ερτογάν στην Αθήνα, μετά την αναχώρηση της τουρκικής αντιπροσωπείας από την Ελλάδα να αρχίσει να αποδίδει καρπούς και για τους δυο λαούς που ζουν στις δυο ακτές του Αιγαίου και η ευθύνη βέβαια βαρύνει και τις δυο κυβερνήσεις των δύο γειτονικών χωρών.
