Γιώργος Δούδος
[Μάρτιος 2011 - Τεύχος: 63]
Πριν λίγες μέρες εντελώς τυχαία κάποιος φίλος με γνώρισε στην Αθήνα μ’ έναν Χριστιανό θεολόγο, καταγωγής από χώρα της Ανατολικής Μεσογείου, με πληθυσμό κατά συντριπτική πλειοψηφία μουσουλμανικού θρησκεύματος. Κατά τη διαδικασία της τυπικής γνωριμίας ο φίλος πρόσθεσε στις συστάσεις για τον θεολόγο, ότι είναι ήδη διδάκτορας και ότι ετοιμάζει στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας διδακτορικό για τη Σαρία.
Ανταπέδωσα με ειλικρίνεια τη χαρά για τη γνωριμία μας και πρόσθεσα πως θεωρούσα πολλή ενδιαφέρουσα την ενασχόλησή του με τον ‘Ιερό Μουσουλμανικό Νόμο’. Η συγκεκριμένη αναφορά μου στο νόμο του Ισλάμ, με χρήση του επιθέτου «ιερός» προκάλεσε μια μικρή έκρηξη…. Ο θεολόγος αντέδρασε μάλλον έντονα παρατηρώντας μου, ότι δεν μπορούμε να ονομάζουμε ‘ιερή’ τη Σαρία. Τόλμησα να εκφράσω την αντίρρησή μου λέγοντας, πως εφόσον για τους Μουσουλμάνους, που κατά κύριο λόγο αφορά τούτο το σύστημα δικαίου είναι ιερό, ο στοιχειώδης σεβασμός των μη Μουσουλμάνων απαιτεί να αποδεχθούμε τον χαρακτήρα ιερότητας που του προσδίδεται.
Μετά απ’ αυτό, ο Χριστιανός θεολόγος, ξεσπάθωσε λάβρος, ισχυριζόμενος πως οι Έλληνες δεν γνωρίζουμε το Ισλάμ και πως με την ανεκτικότητα που επιδεικνύεται στους Μουσουλμάνους στην Ελλάδα θα καταντήσουμε Γαλλία και Αγγλία, όπου οι Μουσουλμάνοι έχουν αναδειχθεί ρυθμιστικοί παράγοντες της δημόσιας ζωής αυτών των χωρών. Εξέφρασα τη διαφωνία μου στις απόψεις του θεολόγου διδάκτορα και του είπα πως κάνει λάθος όταν νομίζει πως μονοπωλεί τη γνώση περί Ισλάμ. Στην πρότασή του να με ενημερώσει τί ακριβώς είναι το Ισλάμ και πως το Κοράνιο είναι ένα βιβλίο που ενθαρρύνει τη βία κατά των μη Μουσουλμάνων, εξέφρασα την άρνησή μου για περαιτέρω ανταλλαγή απόψεων μεταξύ μας, γιατί η οπτική γωνία που προσεγγίζει το Ισλάμ με βρίσκει αντίθετο….
Σ’ ένα πολυήμερο ταξίδι μου πριν λίγα χρόνια στη Συρία, μου είχε δοθεί η ευκαιρία να παρατηρήσω το μίσος που διακατέχει αρκετούς Χριστιανούς επαρχιακών πόλεων ή χωριών της χώρας, απέναντι στους Μουσουλμάνους συμπατριώτες τους.
Στην Αίγυπτο, μια χώρα με μουσουλμανική πλειοψηφία, αλλά με σοβαρή παρουσία του χριστιανικού κοπτικού πληθυσμού, χωρίς παρελθόν ακραίων εντάσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων, επανειλημμένα εμφανίζονται κρούσματα βίαιων επιθέσεων από Μουσουλμάνους, ακόμα και θανατηφόρων, με θύματα Κόπτες. Την Πρωτοχρονιά του 2011 Κόπτες υπήρξαν θύματα τυφλής βίας, που στοίχισε ανθρώπινες ζωές.
Στην αιγυπτιακή ύπαιθρο συχνά οι Κόπτες ιερείς δέχονται επιθέσεις με πέτρες, χωρίς λόγο, από σκοτισμένους από θρησκευτικό μίσος Μουσουλμάνους συγχωριανούς τους. Στις 8 Μαρτίου στο Κάιρο σκοτώθηκαν έξη (6) Κόπτες Χριστιανοί και τραυματίστηκαν σαράντα πέντε (45) όταν εξαγριωμένοι Μουσουλμάνοι επιτέθηκαν σε Χριστιανούς που είχαν αποκλείσει αυτοκινητόδρομο στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα διαμαρτυρόμενοι για την πυρπόληση κοπτικής εκκλησίας στο Χελουάν (πόλη νότια του Καΐρου) πριν μια εβδομάδα. Αυτή η κατάσταση όπως είναι αναμενόμενο προκαλεί βαθειά συναισθήματα ανασφάλειας μεταξύ των Χριστιανών, που μετασχηματίζεται συχνά σε επιθετική καχυποψία έναντι των Μουσουλμάνων.
Δυστυχώς δεν είναι λίγοι οι Χριστιανοί διανοούμενοι που ζουν σε μουσουλμανικές χώρες, που «ιδεολογικοποιώντας» την ανασφάλεια και την καχυποψία που προκαλούν φανατισμένοι όχλοι Μουσουλμάνων σε βάρος των χριστιανικών μειονοτήτων, φθάνουν στο σημείο να δικαιολογούν την ισλαμοφοβία, που καλλιεργείται σε κύκλους της Δύσης ιδίως μετά την 11/9.
Στις 3 Μαρτίου σκοτώθηκε ο μοναδικός Χριστιανός υπουργός του Πακιστάν Shahbaz Bhatti, αρμόδιος για θέματα μειονοτήτων, ενώ τον περασμένο Ιανουάριο είχε δολοφονηθεί ο κυβερνήτης του Παντζάμπ της ίδιας χώρας Salman Taseer. Οι δολοφόνοι και των δύο ήταν φανατικοί Μουσουλμάνοι και η αιτία κοινή• η από μέρους τους αμφισβήτηση του πακιστανικού νόμου περί βλασφημίας.
Πρόκειται για διατάξεις του Ποινικού Κώδικα αυτής της χώρας που θεωρούν κολάσιμη πράξη και την παραμικρή έστω αμφισβήτηση της ισλαμικής πίστης ή προσβολής του προφήτη Μοχάμεντ και επιβάλλουν ποινές, από ένα πρόστιμο ως την ποινή του θανάτου.
Στα τέλη του 2010 μια νεαρή μητέρα 45 ετών, στο πακιστανικό Παντζάμ, η Χριστιανή Aasia Noreen γνωστή και ως Aasia Bibi καταδικάστηκε σε θάνατο με βάση το νόμο περί βλασφημίας. Η καταδίκη της αμφισβητείται έντονα από κύκλους μέσα στο Πακιστάν, καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η Aasia Noreen δεν παραβίασε ποτέ το νόμο, αλλά η σκληρή ποινή που της επιβλήθηκε εξυπηρετούσε σκοπιμότητες ακραίων μουσουλμανικών κύκλων.
Είναι αλήθεια ότι οι λαοί στις περισσότερες χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, με εξαίρεση την Τουρκία, ζουν εδώ και χρόνια σε καθεστώς μεγάλης ταπείνωσης! Οι πρόσφατες αλυσιδωτές λαϊκές εκρήξεις στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και οι λαϊκές αντιδράσεις και σε άλλες χώρες (Ιορδανία, Συρία, Αλγερία) μαρτυρούν τούτο το γεγονός. Το σύνολο σχεδόν του μουσουλμανικού κόσμου επί δεκαετίες βρισκόταν υπό καθεστώς είτε δουλείας, είτε «επιτροπείας». Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης και η Οθωμανική Αυτοκρατορία έλεγχαν τις μουσουλμανικές χώρες, ως αποικίες ή τμήματα της επικράτειάς τους στην αρχή και ως εντολοδόχες δυνάμεις της Κοινωνίας των Εθνών αργότερα. Η ουσία ήταν μία, ότι οι λαοί αυτών των χωρών και ο πλούτος τους ήταν εκτεθειμένος στην εκμετάλλευση των ξένων.
Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργήθηκαν ένα σωρό ανεξάρτητα κράτη σε κάθε γωνιά της γης. Ανάμεσα σ’ αυτά εμφανίστηκαν «ελεύθερα» κράτη με μουσουλμανική πλειοψηφία πληθυσμού. Σε κανένα κράτος όπου ζουν Μουσουλμάνοι δεν ευδοκίμησε η ελευθερία του λαού και η δικαιοσύνη σε όλες της τις μορφές.
Η Τουρκία αποτελεί εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα τα τελευταία όμως χρόνια…. Βάρβαρες μοναρχίες, αιματηρές δικτατορίες που επικαλούνται το Ισλάμ και τη Σαρία, αλλά δεν έχουν καμιά σχέση με το πνεύμα του Κορανίου και την παράδοση του Προφήτη. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ταπεινώνει δεκαετίες ολόκληρες τους Μουσουλμάνους. Δυστυχώς τα καθεστώτα που δυναστεύουν τους λαούς της Ούμμα δεν τηρούν ούτε όσα προβλέπει το περίφημο ‘Σύνταγμα της Μεντίνα’ (Sahifat al Madina), που συνέταξε ο προφήτης Μοχάμεντ τον 7ο αιώνα μ.Χ..
Η ταπείνωση των μουσουλμανικών λαών από τα αυταρχικά καθεστώτα των δικτατόρων και των μοναρχών που τους κυβερνούν γεννά οργή και οδηγεί στο αδιέξοδο της απελπισίας. Η βία που εκδηλώνεται κάθε μέρα σε χώρες με μουσουλμανικό πληθυσμό προκαλεί θλίψη και αποστροφή στη συνείδηση της ανθρωπότητας. Συγκρούσεις μεταξύ Σουννιτών και Σιϊτών, αποτελούν πλέον σκάνδαλο! Συγκρούσεις Μουσουλμάνων κατά Χριστιανών συμβάλλουν στην αύξηση της παραμόρφωσης ως προς την πληροφόρηση για την φύση του Ισλάμ! Αρκετοί στη Δύση θεωρούν στις μέρες μας, πως «το Ισλάμ δείχνει πιο καθαρά από κάθε άλλη θρησκεία, ότι το μεγάλο πλήθος των πιστών του είναι φανατικοί και συνεπώς είναι έτοιμοι να σκοτωθούν, αλλά και να σκοτώσουν χωρίς φραγμούς και όρια» (Jacques Ellul)! Η βία στους κόλπους των Μουσουλμάνων, όπως και η υιοθέτηση της ‘λατρείας του τρόμου’ από ορισμένους μουσουλμανικούς κύκλους δυστυχώς είναι πραγματικότητα!
Όμως η γενίκευση αυτού του φαινομένου είναι ανυπόστατη και προπάντων αδικεί το Ισλάμ ως θρησκεία και ως κουλτούρα!
Συχνά η ελευθεριότητα που διακρίνει τις δυτικές κοινωνίες και εκφράζεται με την χυδαία αποϊεροποίηση των πάντων συναντά την έντονη αντίδραση των Μουσουλμάνων, όταν Δυτικοί (διανοούμενοι και καλλιτέχνες) επιχειρούν να προσβάλλουν τα ιερά του Ισλάμ (Ιερό Κοράνιο, Προφήτης Μοχάμεντ κ.ά.). Κανένας σοβαρός άνθρωπος, ακόμα και αν είναι πιστός Μουσουλμάνος, δεν μπορεί να συνηγορήσει υπέρ της βίας, που έχει εκδηλωθεί σε περιπτώσεις αντίδρασης απέναντι σε προσβολές του Ισλάμ, ακριβώς γιατί η πίστη του δεν μεταφράζεται σε λατρεία της βίας για κανένα λόγο!
Ωστόσο, επίσης κανένας σοβαρός άνθρωπος, ακόμα και αν είναι Χριστιανός, Ισραηλίτης, άθρησκος ή άθεος, δεν μπορεί να συμφωνήσει με την τάση αποκαθήλωσης των ιερών και των οσίων είτε του Ισλάμ, είτε οποιασδήποτε άλλης θρησκευτικής ή πολιτισμικής παράδοσης, για τον στοιχειώδη λόγο ότι κάτι τέτοιο δεν σημαίνει πρόοδος ή εκδήλωση της ελευθερίας της έκφρασης αλλά αποτελεί μια χυδαία βαρβαρότητα!
Επομένως είναι εξ ολοκλήρου άδικος ο χαρακτηρισμός των Μουσουλμάνων ως σκοταδιστών ή φονταμενταλιστών όταν δεν έδειξαν ανοχή σε περιπτώσεις βάναυσων προσβολών της πίστης τους (αντιδράσεις για δημοσίευση σκίτσων κατά του Προφήτη σε διάφορες εφημερίδες, για σκίσιμο Κορανίου στην Αθήνα από αστυνομικό κ.λπ.). Η προηγούμενη άποψη όμως δεν αναιρεί την αμετροέπεια και τη βαρβαρότητα που έδειξαν Μουσουλμάνοι που για να υπερασπιστούν δήθεν την πίστη τους κατέφυγαν στη βία με ποικίλους βανδαλισμούς και τρομοκρατικές επιθέσεις κατά ανθρώπων!
Κατά το παρελθόν στους κόλπους του Ισλάμ άνθισε ένας πολιτισμός που ώθησε μπροστά την ανθρωπότητα! Επιστήμες αναπτύχθηκαν από τους Μουσουλμάνους σοφούς, η φιλοσοφία της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας συνέχισε να καλλιεργείται στον μουσουλμανικό κόσμο και η σοφία του Αριστοτέλη και του Πλάτωνος μεταφέρθηκε στη Δυτική Ευρώπη, χάριν των Μουσουλμάνων της Ισπανίας. Η Ιατρική παράδοση του Ιπποκράτη και του Γαληνού αποτελεί μια σύγχρονη επιστημονική πραγματικότητα, που ενώ αγνοείται από τους Έλληνες και τους υπόλοιπους γιατρούς του δυτικού κόσμου, καλλιεργείται στα Πανεπιστήμια της Ινδίας και του Πακιστάν από τους Μουσουλμάνους κυρίως, αποτελώντας την περίφημη ‘Ουνάνι Μέντισιν’ (Ελληνική Ιατρική) αυτών των χωρών!
Οι μουσουλμανικοί λαοί προδόθηκαν βάναυσα από τις αστικές τάξεις των χωρών τους και από τους ηγέτες που υποτίθεται ότι ανέλαβαν τις τύχες τους όταν οι χώρες τους απέκτησαν την πολυπόθητη ελευθερία και ανεξαρτησία. Στην πραγματικότητα η ελευθερία τους ήταν και είναι κολοβωμένη έως ανύπαρκτη, ενώ η ανεξαρτησία υπάρχει στα χαρτιά μονάχα. Ενώ ο παγκόσμιος πλούτος του πετρελαίου υπάρχει στα έγκατα χωρών με μουσουλμανικό πληθυσμό, κατά μέσον όρο οι Μουσουλμάνοι συγκαταλέγονται μεταξύ των λαών που πεινούν και ζουν την έσχατη φτώχεια στο πετσί τους!
Οι δικτατορίες των Σαούντ στη Σαουδική Αραβία και στις άλλες χώρες του Περσικού Κόλπου, ακόμα κι αν υποτίθεται πως έχουν υιοθετήσει τον Ουαχαμπιτισμό, ως μια ιδιαίτερη έκφραση του κινήματος επιστροφής στην αρχέγονη ισλαμική ευσέβεια (Σαλαφί) έχει αποδειχθεί πως στηρίζουν την ισχύ τους στα αίματα των θυμάτων τους και στον φόβο που διασπείρουν στους λαούς, ενώ το περιεχόμενο της πίστης που υπερασπίζονται αποτελεί μια αίρεση του Ισλάμ. Να μιλήσουμε για το Ισλάμ που προπαγανδίζουν στο Πακιστάν οι μέντορες των Ταλιμπάν, να αναφερθούμε στο Ισλάμ του εγκληματία κατά της ανθρωπότητας, όπως τουλάχιστον κατηγορείται, δικτάτορα του Σουδάν, που έχει προκαλέσει εκατόμβες ανθρώπινων θυμάτων στα νότια της χώρας του μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών, που δεν ήταν αραβικής κουλτούρας;
Οι συνθήκες στη γη έχουν αλλάξει ριζικά. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ανεξάρτητα σε ποια χώρα ζούμε, ανήκουμε όλοι σε μια τεράστια οικουμενική γειτονιά. Δεν υπάρχουν περιθώρια για καταστροφές ανθρώπινων ζωών. Οι θρησκείες οφείλουν να μας ενώνουν, μιας και όλες τους επαγγέλλονται ως προς το παρόν τουλάχιστον έναν αξιοπρεπή βίο για τους ανθρώπους σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, χωρίς ανασφάλεια, χωρίς πείνα, χωρίς φόβο, χωρίς πόλεμο….
Οι Μουσουλμάνοι που ζουν σε δυτικές κοινωνίες οφείλουν να αντιμετωπίσουν θετικά την πρόκληση ενσωμάτωσής τους στις κοινωνίες αυτές μαζί με συνανθρώπους τους άλλων θρησκευτικών παραδόσεων και να μην επιλέξουν την απομόνωση, χάριν μιας ψευδούς αντίληψης διατήρησης της ευσέβειάς τους. Ιδίως οι Χριστιανοί και οι Μουσουλμάνοι, έχουν υποχρέωση να ανακαλύψουν τη βαρύτητα της κοινής ομολογίας τους ως προς την αβραμιαία κληρονομία που μοιράζονται, χωρίς με τούτο να σημαίνει πως θα προδώσουν την πίστη τους χάριν ενός συμβατικού συγκρητισμού.
Ο προφήτης Αβραάμ αρνήθηκε τη λατρεία των ειδώλων χάριν της λατρείας του Ενός και Μοναδικού Θεού. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του και τους δικούς του, να γίνει μετανάστης για να διαφυλάξει την αλήθεια ως προς τη θέση της ανθρώπινης ύπαρξης στον Κόσμο.
Η ανυποχώρητη προσήλωση του προφήτη Αβραάμ στην υπακοή του Ενός, Αληθινού και Μοναδικού Θεού και η άρνησή του να υποχωρήσει στις οικογενειακές και κοινοτικές συμβάσεις του περιβάλλοντος και της εποχής του να λατρέψει τα είδωλα, αποτελεί το αρχέγονο θεμέλιο του ‘πολιτισμού του ανθρώπου’. Η λατρεία των ειδώλων και η σχέση εξάρτησης απ’ αυτά ευτελίζουν τον άνθρωπο, τον απογυμνώνουν από την αξία που τον προίκισε ο Πλάστης του.
Τα είδωλα καταστρέφουν τον πολιτισμό του ανθρώπου. Μετά από τις οδυνηρές περιπέτειες πόνου, αίματος, καταστροφών λόγω πολέμων, χάριν θρησκειών που αποδείχθηκαν αλλοιωμένες και ξένες προς την αλήθεια και επομένως ήταν κίβδηλα είδωλα, χάριν εθνών και πατρίδων, που αποδείχθηκαν πονηρές φαντασιώσεις και ανυπόστατες χίμαιρες για τους λαούς, ενώ στ’ αλήθεια ήταν εργαλεία ισχύος και εκμετάλλευσης των πολλών από ελάχιστους και επομένως ήταν είδωλα. Σήμερα τα είδωλά μας ονομάζονται ‘οικονομική ανάκαμψη’ ή ‘ανάπτυξη’, ανάλογα με την συγκυρία, ‘κέρδος’, ‘ελεύθερη αγορά’ ‘παγκοσμιοποίηση’…. Και ο άνθρωπος μπροστά σε τούτα τα είδωλα ευτελίζεται απόλυτα. Γίνεται εργαλείο, εξάρτημα, αναλώσιμο είδος.
Το «κατ’ εικόνα» μηδενίζεται και το αξίωμα του «χαλίφη» που κατά την ισλαμική παράδοση προίκισε ο Αλλάχ τον άνθρωπο ακυρώνεται από τους «ισχυρούς» που νομίζουν πως μπορούν να σχεδιάζουν το μέλλον της γης και του κόσμου μας….
Η κληρονομία του προφήτη Αβραάμ, του φίλου του Θεού, κοινή για Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους στους δίσεκτους καιρούς μας είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Γιατί σ’ αυτή την κληρονομιά μπορεί να θεμελιωθεί ο ‘πολιτισμός του ανθρώπου’ που έχουμε ανάγκη όλοι και όλες, όποια θρησκευτική παράδοση και αν ακολουθούμε.
Το δεύτερο θεμέλιο για την οικοδόμηση ενός τέτοιου πολιτισμού είναι η μετάνοια για τους Χριστιανούς, η τάουμπα για τους Μουσουλμάνους. Να αλλάξουμε τρόπο σκέψης, ώστε Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι να απαλλαγούμε από το σαράκι του μίσους και της προκατάληψης κατά του Άλλου.
Να αρχίσουμε να μελετούμε τις ιερές Γραφές μας, το Ευαγγέλιο και το Κοράνιο με τρόπο που τα ιερά εδάφια ή αγιέτ, να μας εμπνέουν στο σήμερα, στις ανάγκες και στις προκλήσεις του 21ου αιώνα.
Και προπαντός να καταλάβουμε καλά, πως κανένας άνθρωπος δεν είναι ικανός να περιορίζει τον Θεό και το Άγιο Πνεύμα Του!
*
