[Αζινλίκτσα – Τεύχος: 60 - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2010]
Γιώργος Δούδος
Συχνά στα χωριά και στις πόλεις των επαρχιών οι άνθρωποι αποφεύγουν με πείσμα να ασχοληθούν με τον εαυτό τους και προσελκύονται αρρωστημένα, όπως οι πεταλούδες της νύχτας από τη φλόγα του κεριού, με το τί κάνουν οι άλλοι. Μπορεί να γνωρίζουν ανούσιες λεπτομέρειες για τις συνήθειες και τα ενδιαφέροντα των άλλων και αγνοούν πράγματα και καταστάσεις που είναι ζωτικά για τους ίδιους και τους στενά δικούς τους.
Μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου όλος της ο πληθυσμός χωρά σε κάποιες κοντινές μας πόλεις, όπως το Κάιρο ή η Κωνσταντινούπολη, μοιάζει με μια απέραντη επαρχία. Τουλάχιστον σε ορισμένα θέματα ανασαίνει ο κόσμος μας με δυσκολία μιας και πνίγεται από την άγνοια, τις προκαταλήψεις και την αγκύλωση του νου από στερεοτυπικές αντιλήψεις για σημαντικά ζητήματα, χωρίς διάθεση να βρει απαντήσεις σε ερωτήματα…. Και δε φτάνει τούτο, μα πολλοί απ’ τους συμπατριώτες μας έχουν την πεποίθηση πως ο τόπος μας, προικισμένος είναι αλήθεια από τον Θεό σε κάλλος και αρμονία, είναι ο ομφαλός του πλανήτη, ενώ ένα σωρό λαοί, γείτονες και μακρινοί, υπάρχουν για να μηχανεύονται την εξόντωση του Ελληνισμού, όπως τον φαντάζονται αυτοί!
Στην Ελλάδα είναι άγνωστη η έννοια της ανεκτικότητας απέναντι στον Άλλο, που συνήθως είναι ο διαφορετικός σε σχέση με το ρεύμα που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των κατοίκων του τόπου. Μπορεί το Σύνταγμα και αρκετοί νόμοι, είτε έχουν ψηφισθεί στη δική μας Βουλή, είτε στη Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, είτε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είτε στα Ηνωμένα Έθνη να απαγορεύουν τις διακρίσεις απέναντι στον Άλλο, να απαγορεύουν την δυναστεία των συντριπτικά πολλών απέναντι στους ελάχιστους που διαφέρουν, αλλά συχνά μένουμε άφωνοι από τις παραβάσεις των νόμων, από τις πρακτικές που ακολουθούν αρχές και εξουσίες, από την ξεδιάντροπη ύβρη που δείχνουν οι πολλοί απέναντι στους λίγους, που είναι διαφορετικοί.
Σ’ έναν τόπο όπως η Ελλάδα, από πλευράς γεωπολιτικής θέσης, δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν μειονότητες κάθε λογής, αληθινό κόσμημα του λαού της χώρας. Και όμως, υπάρχουν μειονότητες που είτε ζουν στο περιθώριο, είτε υπάρχουν υπό απαγόρευση!
Όταν η πολιτεία αποφάσισε να διαγράψει την αναγραφή του θρησκεύματος από τα δελτία ταυτότητας των πολιτών της χώρας, έπραξε απόλυτα και χωρίς αμφιβολία ορθά. Γιατί το διαφορετικό θρήσκευμα, σε σχέση με εκείνο που επικαλείται η πλειοψηφία των Ελλήνων (Χριστιανός Ορθόδοξος ή ΧΟ, όπως σημειωνόταν ακαταλαβίστικα σε έγγραφα Δήμων και Κοινοτήτων) ήταν η πρώτη και πιο απλή αφορμή διάκρισης και αρνητικής μεροληπτικής συμπεριφοράς εκ μέρους των πλειοψηφικών, που συνήθως είχαν στρωμένα τα οπίσθιά τους σ’ ένα κάθισμα του υπό ευρύτατη έννοια Δημόσιου Τομέα, απέναντι στους Άλλους που λάτρευαν τον Θεό ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν από την ταυτότητα, με ένα ίσως αλλιώτικο τρόπο….
Μολονότι τις περισσότερες φορές τολμώ και υπερασπίζομαι τις αρχές και τα πιστεύω μου, συμφωνώ ότι η σχέση μου με την Πηγή της Ζωής ή τον Θεό, όπως συμβατικά αποκαλούμε οι άνθρωποι το «Εν και το Παν» αφορά εμένα και κανέναν άλλο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να υπερασπιστεί κάποιος ή κάποια την πίστη του, αλλά νομίζω ότι τα λόγια είναι ΄πολύ φτωχά για έναν τέτοιο σκοπό κι επίσης είναι αλήθεια πως συνηγόρους χρειάζονται μονάχα οι άνθρωποι και όχι ο Θεός!
Η αρθρογραφία μου στο Azinlikca, συχνά τα θέματα που καταπιάνομαι και η τολμηρή πολλές φορές ταύτισή μου με τα δίκαια των Μουσουλμάνων της Θράκης, πληροφορήθηκα ότι έχει προκαλέσει σε ορισμένους ανθρώπους το γαργαλιστικό ερώτημα αν είμαι Μουσουλμάνος! Δεν θα τους δώσω τη χαρά μιας ευθείας απάντησης γιατί το ερώτημά τους μου είναι παντελώς αδιάφορο, αφού και το κίνητρο που γέννησε την απορία τους είμαι βέβαιος πως είναι κίβδηλο και σαθρό από πλευράς ήθους! Η θρησκευτική μου ταυτότητα αποτελεί ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο, σύμφωνα με νόμο του κράτους! Η θρησκευτική πίστη μου είναι πολύτιμη, όπως ένα κατάλευκο μαργαριτάρι και για τίποτα δεν θα το πετούσα μπροστά σε γουρούνια!
Αν βρισκόμουν σε κύκλο καλόπιστων αναζητητών της αλήθειας και όχι ανάμεσα σε λογοκλόπους ή στείρους φανατικούς, θα μπορούσα να πω ότι πιστεύω, πως ο Μοχάμεντ υπήρξε ένας αυθεντικός προφήτης, ότι ο Ιησούς Χριστός, αναδείχθηκε πράγματι σφραγίδα της συμπαντικής αγιότητας, πως ένας άνθρωπος από την αρχαία Μεσοποταμία με το όνομα Αβραάμ, υπήρξε αληθινά στενός Φίλος του Θεού και αναδείχθηκε γενάρχης όλων εκείνων των ανθρώπων, που έζησαν στο παρελθόν, ζουν ανάμεσά μας στο παρόν και θα κινούνται πάνω στον φλοιό της γης μέχρι τη συντέλεια των αιώνων, οι οποίοι έστρεψαν τα νώτα σε κάθε μορφής είδωλα και διέσωσαν, όπως διασώζουν στην εποχή μας και θα συνεχίσουν να πράττουν το ίδιο και στο μέλλον την αξία του ανθρώπινου προσώπου, ως θεοειδούς υποστατικής παρουσίας μέσα στον Κόσμο και συμμέτοχου στη διαμόρφωση της Ιστορίας.
Αν βρισκόμουν σε κύκλο φίλων και συζητητών χάριν της αλήθειας, χωρίς παρωπίδες και σκοτισμένες προκαταλήψεις να βαραίνουν το νου και την καρδιά τους θα υποστήριζα την απέχθειά μου σε κάθε μορφής και προέλευσης κατεστημένη θρησκεία. Οι θρησκείες που αλλοιώθηκαν και έγιναν καθεστώς, μετατράπηκαν σε εξουσιαστικούς μηχανισμούς υποδούλωσης των ανθρώπων. Συγχρόνως θα δήλωνα πολύ σεμνά «μαθητής» του Μουϊντίν Ιμπν Άραμπι που δίδασκε ότι «ο αληθινός Σοφός, δε δένεται με καμιά πίστη». Επίσης θα ομολογούσα πως ησυχάζει η συνείδησή μου και φωτίζεται ο νους μου μ’ αυτή τη διδαχή, που έρχεται από τα μακρινά για μας υψίπεδα των Άνδεων, όπου φυλάγεται ζωντανή κι εκεί η αρχέγονη καρδιακή γνώση: «Ακολούθησε τα δικά σου βήματα. Μάθε από το ποτάμι, από τα δέντρα και από τους βράχους. Δείξε ευλάβεια στο Χριστό, στο Βούδα και στους αδελφούς και στις αδελφές σου. Δείξε σεβασμό στην Μητέρα Γη και στο Μεγάλο Πνεύμα. Δείξε σεβασμό στον εαυτό σου και σε όλη τη δημιουργία».
Μίλησα πριν λίγο για την αρχέγονη καρδιακή γνώση. Είναι η κοινή κληρονομιά όλης της ανθρωπότητας, που άρχισε να χτίζεται λιθαράκι λιθαράκι, στη διαδρομή των αιώνων, από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου επάνω στη Γη! Συναντιέται σε κάθε σημείο του πλανήτη κι αποτελεί κόσμημα όλων των λαών και των εθνοτήτων που ομορφαίνουν το Αστέρι μας, με φωνές, χαμόγελα, χρώματα…. Τη συναντούμε στις θρησκείες, ακόμα και σε εκείνες που αλλοιώθηκαν και έγιναν εξαρτήματα των εξουσιαστών μας. Τη συναντούμε περισσότερο ατόφια και καθαρή στα μυστικά μονοπάτια που αναζητούν όλες και όλοι που φλέγονται να ανταμώσουν με την Πηγή της Ζωής. Τη φυλάνε σοφοί και σεβάσμιοι Σεΐχηδες που καθοδηγούν αυθεντικά ταρικάτ μέσα στο Ισλάμ. Την κρατούν κρυμμένη ως πράγμα πολύτιμο Μοναχοί και Μοναχές σε μοναστήρια χριστιανικά, που μένουν ξεχασμένα σε ερήμους και τόπους αφιλόξενους. Την γεύονται και την ζούνε Άνθρωποι, που πράγματι φανερώνουν το άδηλο Πρόσωπο του Θεού σε όσους έχουν μάτια και βλέπουν πέραν των αισθήσεων, μολονότι δεν έχουν στο στήθος τους πινακίδα ως προς την θρησκευτική ταυτότητά τους.
Τέλος θα ομολογούσα πως ένας λόγος του Ιερού Κορανίου έχει σαγηνεύσει την ψυχή μου κι έχει γίνει προσευχή μου: «Κύριέ μου αύξησέ μου τη γνώση…»!
Σε όσους έχουν την περιέργεια και θέλουν να μάθουν σε ποια γλώσσα αρθρώνω την προσευχή μου, θα τους έλεγα πως ο Ισαάκ ο Σύρος έχει πει ότι τα λόγια είναι τρόπος έκφρασης της εποχής μας, στα χρόνια όμως του ευλογημένου μέλλοντος μονάχα η σιωπή αρμόζει. Έτσι κι εγώ ασκούμαι, το κατά δύναμη, στην αχρησία των λόγων και στην βύθισή μου στη σιωπή….
Από χρόνια νιώθω πως ευλογήθηκα από το Πνεύμα που διέπει τα πάντα στον Κόσμο με έντονο αίσθημα δικαιοσύνης. Για τούτο, όπου βλέπω να θρυμματίζονται οι ανθρώπινες υπάρξεις, γιατί ανήκουν σε μειοψηφίες κάθε είδους, αντιδρώ. Πιστεύω πως οι ίντριγκες είναι ό,τι χειρότερο και αρνητικά καταλυτικό σε τούτο που λέγεται πολιτική. Απλά υποστηρίζω μιαν Ανοιχτή Κοινωνία, δίχως περιορισμούς και απαγορεύσεις, μακριά από αγκυλώσεις εθνικιστικών φαντασιώσεων και χωρίς όρους όταν πρόκειται να γίνει δεκτός ο Άλλος, που ίσως σε κάποια σημεία να διαφέρει από τους πολλούς. Υποστηρίζω μια κοινωνία και μια πατρίδα, όμορφη στο βάθος της υπόστασής της, που δεν γυρεύει pedigree απ’ τους πολίτες για να τους κατατάξει σε κατηγορίες, αλλά αρκείται να τιμά την ανθρώπινη ιδιότητα χωρίς κανένα άλλο προαπαιτούμενο!
Οι καιροί είναι δίσεχτοι. Ο εχθρός ελλοχεύει να καταφάγει τον τόπο μας και να κατασπαράξει τις ψυχές μας. Δεν υπάρχουν όπλα και στρατιώτες για να απειλούν. Υπάρχουν οι γιάππηδες απ’ την Ευρώπη και την Αμερική (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) που μαζί με σφογγοκολάριους και οσφυοκάμπτες πολιτικούς έχουν επιβάλλει στην Ελλάδα μια ιδιότυπη, αλλά σκληρή και απάνθρωπη κατοχή, που δεν ξέρουμε πού μπορεί να μας βγάλει.
Φίλες και φίλοι μου, ένα χρειαζόμαστε: Να κρατήσουμε τις συνειδήσεις μας ξύπνιες και να μην αφήσουμε να γίνει ο τόπος σφαγείο αλλησπαραγμού, όπου θέλουν να μας παρασύρουν αναίσθητοι τεχνοκράτες και ασυνείδητοι ντόπιοι πολιτικοί….
Θέλω να σας θυμήσω και να σας αφιερώσω το ποίημα του Martin Niemöller με τίτλο ‘Πρώτα ήρθαν…’, που δυστυχώς είναι επίκαιρο και στις μέρες μας:
Πρώτα οι Ναζί ήρθαν για τους Κομμουνιστές,
μα έμεινα σιωπηλός•
δεν ήμουν Κομμουνιστής.
Αργότερα κυνηγούσαν τους Σοσιαλδημοκράτες,
μα και πάλι σιώπησα•
δεν ήμουν Σοσιαλδημοκράτης.
Κατόπιν ήρθε η σειρά των συνδικαλιστών,
αλλά δεν διαμαρτυρήθηκα
μιας και δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Ήρθε η σειρά των Εβραίων
και δεν μίλησα
μιας και δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν για μένα,
δε βρέθηκε κανείς να με υπερασπιστεί.
