Η κ. Εμινέ Ερντογάν και η υψηλή πολιτική συνοδεία της, παρέμεινε στην Ροδόπη την Κυριακή για λίγες ώρες που όμως ήταν αρκετές και ικανές για να πετύχει τους στόχους αυτής της επίσκεψης.
Στο πρόσωπο της, οι μανδιλοφορούσες γυναίκες της μειονότητας, που αποτελούσαν και το συντριπτικό ποσοστό των συμμετεχουσών γυναικών στις εκδηλώσεις που παρέστη η ίδια, είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά ένα πρόσωπο που συνδυάζει την πολιτική επιρροή και την δύναμη της εξουσίας, ενδεδυμένη με την ισλαμική περιβολή, κουβαλώντας επάνω της τις πιο βαθιές θρησκευτικές παραδόσεις για τις οποίες η Τουρκία πριν από τέσσερα χρόνια (για να μην ξεχνιόμαστε), βρέθηκε στο χείλος της πολιτικής αβύσσου. Με έναν τρόπο θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, ότι η κ. Εμινέ ενσαρκώνει για όλες τις μανδιλοφορούσες γυναίκες της δυτικής Θράκης, το πρότυπο της γυναικείας χειραφέτησης που όμως δεν λησμονεί την καταγωγή της, τις παραδόσεις της και την βαθιά θρησκευτική της αφοσίωση ...
Από την άλλη, η προσκόλληση νέων μαθητών και μαθητριών στην από στήθους εκμάθηση του Κορανίου από μειονοτικά δημοτικά σχολεία του νομού Ροδόπης δεν θα έλεγα ότι συγκινεί ιδιαίτερα τους οπαδούς της κοσμικής έκφρασης της μειονοτικής κοινωνίας στην Θράκη. Παρά το γεγονός ότι ο Εγκεμέν Μπαγίς που συνόδευε την πρωθυπουργική σύζυγο, είναι ο διαπραγματευτής της Τουρκίας με την Ε.Ε. για την επίτευξη του στόχου(;), εισόδου, κάποια στιγμή της Τουρκίας στην Ε.Ε., η εικόνα προσκόλλησης αυτής της πολιτικής ηγεσίας στις παραδόσεις του Ισλάμ, μάλλον δεν προσιδιάζουν με την ευρωπαϊκή εικόνα που θέλησε να δώσει με τα σημαιάκια που μοίρασε στην Κομοτηνή ο ίδιος. Και το αναφέρω αυτό, σπεύδοντας να εκφράσω τον βαθύ σεβασμό μου στις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τις ελευθερίες του Άλλου, του διαφορετικού. Του οποιουδήποτε Άλλου, αρκεί βέβαια να μην μπερδεύονται αυτές οι ευαισθησίες με το εκπαιδευτικό σύστημα που υποθέτω ότι υπάρχει για να εκπαιδεύει, να φωτίζει και να διαπαιδαγωγεί αλλά όχι για να κατηχεί. Υπάρχουν τα κατηχητικά στα οποία μπορεί κανείς να επιλέξει τις εξωδιδακτικές του ώρες μια χαρά να πάει με την προσωπική του συναίνεση που θα είναι προϊόν αβίαστης και ελεύθερης βούλησης και να εξειδικεύσει τις θρησκευτικές του γνώσεις που υπακούουν στο προσωπικό αξιακό του σύστημα
Όλα τα παραπάνω συνέβησαν σε ελληνικό και άρα ευρωπαϊκό έδαφος, αλλά όταν σε τέτοια γεγονότα δίνεις μια τόσο επίσημη διάσταση ως πολιτική ηγεσία μιας τρίτης γειτονικής χώρας, ε, τότε, η Ευρώπη, μοιάζει κάπως απόμακρη παρά τις περί του αντιθέτου ρητορείες.
Όσα διατυπώνω ως σκέψεις παραπάνω, δεν έχουν να κάνουν με το Ισλάμ τις παραδόσεις τους και την δογματική του διδασκαλεία. Θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι αντίστοιχες παρατηρήσεις που να αφορούν το Ορθόδοξο, το Καθολικό ή το οποιοδήποτε άλλο θρησκευτικό δόγμα που μπλέκεται τόσο άμεσα και καταλυτικά στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων διαμορφώνοντας την θρησκευτική παιδεία των μαθητών είτε στα δημόσια σχολεία είτε στα μειονοτικά.
Η ιστορία με τον Αχμέτ Σαδίκ από την άλλη και οι σπονδές στην μνήμη του, τολμώ να πω ότι με ξενίζουν. Γιατί η σύγχρονη Τουρκία του Ταγίπ Ερτνογάν, που έχει κάνει μέσα σε 10 χρόνια πολιτική στροφή μεγατόνων σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν της, με το παρελθόν, δηλαδή, της Εργκένεκον, του Σουσουρλούκ, του βαθέως κράτους, του παραστρατιωτικού κατεστημένου, να αισθάνεται την ανάγκη στην δυτική Θράκη να ομνύει πίστη στις πιο μελανές στιγμές αυτού του αναχρονιστικού παρελθόντος που εκπροσωπήθηκαν επαξίως από τον μακαρίτη τον Σαδίκ; Της περιόδου του πλήρους εκφασισμού της μειονοτικής κοινωνίας, όταν επιχειρήθηκε η κοινωνική καταπίεση και η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από την ελληνική διοίκηση να βρει απάντηση μέσα από τον εθνικιστικό φανατισμό, τις μαύρες λίστες και τις ακραίες συμπεριφορές μισαλλοδοξίας και εκδίκησης στους ανυπάκουους και ανυπότακτους της ίδιας της μειονοτικής κοινότητας.
Γιατί λοιπόν η τουρκική πολιτική τάξη αναδεικνύει αυτού του είδους τις εμμονές στην δυτική Θράκη; Και μάλιστα, όχι όσοι επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους τον ρόλο των θεματοφυλάκων των κεμαλικών παραδόσεων, αλλά η πολιτική ηγεσία του AKP που υποστηρίζει- και είναι εν πολλοίς- σε αντίθετη πορεία και κατεύθυνση;
Μια εύκολη εξήγηση, θα μπορούσε να είναι η ψηφοθηρία Οι δυτικοθρακικοί σύλλογοι της διασποράς, ελέγχονται από πρόσωπα που έχουν αναγάγει τον Αχμέτ Σαδίκ και την εικόνα του ως εικόνα ενός κοινωνικού απελευθερωτή, οπότε οι ψήφοι τους στις εκλογές της 12ης Ιουνίου είναι χρήσιμες και απαραίτητες για την διαμόρφωση της πολυπόθητης εκλογικής αυτοδυναμίας του κ. Ερντογάν.
Από την άλλη, όμως, μια πολιτική στρατηγικού βάθους, για να θυμηθούμε και τον εμπνευστή της, Αχμέτ Νταβούτογλου, δεν χτίζεται πάνω σε χίμαιρες που λειτουργούν μάλιστα και διχαστικά στο υποσυνείδητο των κοινωνιών. Είμαι βέβαιος, προς τούτο, ότι η μορφή του Αχμέτ Σαδίκ, όσο κι αν κάποιοι στο εσωτερικό της Τουρκίας ή στην ίδια την δυτική Θράκη, θέλουν να την ηρωοποιήσουν, διχάζει και δεν ενώνει την μειονοτική κοινωνία. Γιατί οι «μαυρό-εγγεγραμμένοι» στις λίστες της ντροπής ζουν και κινούνται ανάμεσά μας και οι μνήμες είναι νωπές και αδυσώπητες. Σοφό πράγμα λοιπόν, η καλλιέργεια συλλογικών μύθων ως ενοποιητικό στοιχείο κοινωνιών όπως είναι η μειονοτική στην Θράκη, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με διχαστικό μύθο ακραίου πολιτικού αναχρονισμού και συντηρητισμού συνάμα. Θα ήθελα να μην τον χρειαζόταν αυτόν τον μύθο ο πρωθυπουργός που αναμόρφωσε την Τουρκία και πέταξε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες μικρούς και μεγαλύτερους Σαδίκ στο εσωτερικό της χώρας του, στον κάλαθο της ιστορικής λήθης.
Ο συνδυασμός μεταλαμπάδευσης του πολιτικού Ισλάμ και στην Θράκη με την ανάγκη διατήρησης ορισμένων συμβολικών προγεφυρωμάτων του Κεμαλισμού, θα μπορούσε να αποτελεί μιαν εξήγηση για όλα τα παραπάνω. Αλλά είναι γεγονός ότι στην πολιτική δεν εξηγούνται πάντα όλα με την ορθολογική ανάλυση των πραγμάτων…
Συντάκτης: Δάμωνας Δαμιανός
Πηγή: http://www.paratiritis-news.gr/detailed_article.php?id=144876&categoryid=15
