Ο διάλογος της Υπεύθυνης του Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων και του δημοσιογράφου κου Οζάν Αχμέτογλου μέσω του Τύπου συνεχίζεται.
Ο δημοσιογράφος κος Οζάν Αχμέτογλου συνέχισε και αυτήν την εβδομάδα το διάλογο, σε ήπιους τόνους, από τη στήλη του απαντώντας στις ερωτήσεις της κας Φραγκουδάκη.
Να υπενθυμίσουμε ότι η Υπεύθυνη του Προγράμματος κα Φραγκουδάκη είχε απαντήσει γραπτώς σε κάποιες θέσεις του κου Αχμέτογλου που δημοσιεύθηκαν στις 17 Ιουνίου στην εφημερίδα «Γκιουντέμ» σε άρθρο του με τίτλο «Η εκπαίδευση των Μουσουλμανοπαίδων και η αντίπερα όχθη».
Η απάντηση της κας Φραγκουδάκη, δημοσιεύθηκε στη στήλη του κου Οζάν Αχμέτογλου στην εφημερίδα «Γκιουντέμ» στις 24 Ιουνίου.
Ιδού το νέο άρθρο του κου Οζάν Αχμέτογλου στην εφημερίδα «Γκιουντέμ» στο φύλλο της 1 Ιουλίου 2011 με τίτλο: «Εκπαίδευση και καλές προθέσεις»:
Η υπεύθυνη του προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων κα Άννα Φραγκουδάκη απάντησε σε ισχυρισμό που εμφανίστηκε στο άρθρο με τίτλο «Η μειονοτική Εκπαίδευση των Μουσουλμανοπαίδων και η αντίπερα όχθη» που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Γκιουντέμ» της προηγούμενης εβδομάδας. Σύμφωνα με το άρθρο, η απραγία του προγράμματος σχετικά με την τουρκική γλώσσα θα οδηγήσει στην «αφομοίωση». Στο άρθρο που δημοσίευσα στη στήλη μου την προηγούμενη εβδομάδα, είχα δημοσιεύσει την επιστολή της υπεύθυνης του Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων κας Φραγκουδάκη σχετικά με το άρθρο μου της προηγούμενης εβδομάδας . Η κα Φραγκουδάκη στην επιστολή έκανε κάποιες ερωτήσεις σχετικά με το πώς μπορεί να βελτιωθεί ο τουρκικός βραχίονας του προγράμματος. Οι ερωτήσεις είχαν ως εξής: «Πώς οραματίζεται την παρέμβαση του Προγράμματος, ή ενός παρόμοιου προγράμματος στην τουρκόγλωσση εκπαίδευση; Με ποιά δομή; Παραδείγματος χάριν, με ποια κονδύλια θα χρηματοδοτηθούν οι εργασίες στο τμήμα τουρκικής εκπαίδευσης; Με Ευρωπαϊκά; Ποιοι θα προσλαμβάνονταν και με ποιες διαδικασίες; Πώς θα λαμβάνονταν οι αποφάσεις σχετικά με τις δραστηριότητες του προγράμματος; Εάν έχει και κάποιες περαιτέρω σκέψεις και προτάσεις επί του θέματος, μπορεί να συμπεριλάβει και αυτές».
Ευχαριστώ την καθηγήτρια μας κα Φραγκουδάκη για τις ερωτήσεις της. Φυσικά και γνωρίζουμε όλοι ότι δεν υφίσταται ούτε και σχεδιάζεται κάποιο κυβερνητικό πρόγραμμα που θα καθορίζει την εκπαίδευση στα τουρκικά. Ωστόσο, επειδή οι απαντήσεις των ερωτήσεων αυτών σχετίζονται με τα χρόνια προβλήματα της μειονοτικής εκπαίδευσης είναι απολύτως σημαντικές. Ο πρωταρχικός συνομιλητής της μειονότητας σχετικά με τα προβλήματα της μειονοτικής εκπαίδευσης και τα αιτήματα της μειονότητας είναι το κράτος. Υπό το φως αυτών των ερωτημάτων θα προσπαθήσω να μεταφέρω τις απόψεις μου σχετικά με τα όσα πιστεύω εγώ ότι πρέπει να γίνουν σχετικά με τον τουρκικό βραχίονα της μειονοτικής εκπαίδευσης.
Εν πρώτοις, θα ήθελα να δηλώσω το εξής: Δεν υπάρχει τίποτα πιο φυσιολογικό από το να ζητάει ο πολίτης της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος που λειτουργεί στα πλαίσιά της, από το κράτος του οποίου είναι πολίτης. Αυτό φυσικά και θα το ζητήσει από το Υπουργείο, από την κυβέρνηση, δηλαδή από το κράτος και μάλιστα το ζητάει. Ο συνομιλητής της μειονότητας σχετικά με τα αιτήματα που έχουν σχέση με τη μειονοτική εκπαίδευση είναι το κράτος, η κυβέρνηση, το Υπουργείο. Εάν το κράτος αυτό δεν αφουγκράζεται τις εκκλήσεις που εδώ και πολλά χρόνια γίνονται τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Όπως ακριβώς και στη δική μας περίπτωση.
Εμείς λέμε στο κράτος: «Η μειονοτική εκπαίδευση πρέπει να βελτιωθεί» αλλά δεν παίρνουμε καμία απάντηση στις εκκλήσεις μας. Η βελτίωση του ελληνικού βραχίονα της μειονοτικής εκπαίδευσης δεν είναι κάτι κακό αλλά δεν αρκεί.
Εμείς επιθυμούμε να διαμορφωθεί ένας νέος μηχανισμός με σκοπό τη βελτίωση και την εξυγίανση της τουρκικής εκπαίδευσης. Όπως οι πολίτες της χώρας επιθυμούν τη βελτίωση του συστήματος Υγείας, έτσι και η κοινωνία της μειονότητας επιθυμεί τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Φυσικά η μειονοτική εκπαίδευση λειτουργεί σε «καθεστώς ανεξαρτησίας» βάσει διεθνών και διμερών συνθηκών. Οι μεταρρυθμίσεις που θα πραγματοποιηθούν στο εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει σαφώς να λάβουν υπόψη τους αυτό το «καθεστώς». Πώς λοιπόν θα πραγματοποιηθεί αυτό; Η μέθοδος που οραματίζομαι εγώ έχει ως εξής: μπορεί να διαμορφωθεί μια επιτροπή με πέντε άτομα και από τις δύο χώρες την οποία θα εξουσιοδοτήσουν σε συνεργασία τα Υπουργεία Παιδείας Τουρκίας και Ελλάδας καθώς και μια ομάδα εργασίας που θα αποτελείται από μέλη της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης που θα γνωρίζουν τον τομέα της εκπαίδευσης. Παραδείγματος χάριν, μπορεί να διαμορφωθεί μια μεικτή ομάδα που θα αποτελείται από μια πενταμελής ομάδα της οποίας υπεύθυνη εκ μέρους του ελληνικού Υπουργείου Παιδείας θα είναι είτε η κα Φραγκουδάκη, είτε η κα Δραγώνα, που γνωρίζουν πλέον από κοντά τη μειονοτική εκπαίδευση, μια πενταμελής ομάδα ειδικών από το Τουρκικό Υπουργείο Παιδείας και δεκαμελής ομάδα (με τους εκπαιδευτικούς συλλόγους κατά κύριο λόγο) από τη Δυτική Θράκη. Αυτή η ομάδα εργασίας θα κάνει προτάσεις για τη βελτίωση του τουρκικού βραχίονα του προγράμματος και θα τις θέσει επί τάπητος. Εάν με ρωτήσετε ποιο θα είναι το νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πραγματοποιηθεί αυτό, σας παραπέμπω στις συμφωνίες του 1951 και του 1968. Οι εργασίες μιας τέτοιου είδους ομάδας θα γίνονται φυσικά υπό την επίβλεψη του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας. Έτσι και αλλιώς η μειονότητα δεν έχει αρνηθεί μέχρι σήμερα ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ωστόσο, όταν λέμε έλεγχος, δεν εννοούμε «την καθοδήγηση σε κάθε θέμα και σε κάθε επίπεδο».
Μιας και το αναφέραμε θα ήθελα να πω και κάτι ακόμα. Εμείς δεν επιθυμούμε ένα νέο «Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων», ούτε μια τυχόν προσθήκη σε αυτό το πρόγραμμα, ούτε κάποιο άλλο παράλληλο πρόγραμμα. Ζητούμε τη βελτίωση και την εξυγίανση της υπάρχουσας τουρκικής εκπαίδευσης. Αυτό που επιθυμούμε δεν είναι η δημιουργία ενός νέου παράλληλου προγράμματος στο ήδη υπάρχον πρόγραμμα που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας χωρίς τουρκικό βραχίονα Να βελτιωθεί, να πάψει η απαξίωση της τουρκικής εκπαίδευσης μπροστά στα μάτια των παιδιών και των κηδεμόνων, να μην αποξενωθούν τα παιδιά μας από τον ιδιαίτερο πολιτισμό τους. Λόγω του ότι οι εργασίες αυτές δεν θα γίνουν στα πλαίσια ενός νέου προγράμματος που θα προσαρτηθεί στο ήδη υπάρχον, συνεπώς δεν θα υπάρξει μεγάλη οικονομική επιβάρυνση, θεωρώ ότι το κόστος του μπορεί να καλυφθεί από τον προϋπολογισμό του Υπουργείου ή και από τα δύο Υπουργεία Παιδείας των δύο χωρών. Εάν η Ελλάδα είναι μια πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα, θα πρέπει να σέβεται όπως διατείνεται, τους διαφορετικούς πολιτισμούς και εάν τους θεωρεί πλούτο δεν πρέπει να αδιαφορήσει για αυτό το χρόνιο αίτημα της μειονότητας. Από την άλλη πλευρά, για να μπορέσουν τα παιδιά μας να μάθουν καλύτερα τα ελληνικά, υπάρχει ανάγκη για «ένθετά προγράμματα», όπως αυτό που λειτουργεί επί του παρόντος.
Το νούμερο ένα πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί στον τουρκικό βραχίονα της μειονοτικής εκπαίδευσης είναι το πρόβλημα των δασκάλων. Πρόκειται δηλαδή για το θέμα των δασκάλων που θα διδάξουν τα τουρκικά μαθήματα. Έχει δαπανηθεί πάρα μα πάρα πολύς χρόνος για το θέμα αυτό.
Προσέξτε, η μειονότητα έχει εκφράσει και συνεχίζει να εκφράζει επί του θέματος της ΕΠΑΘ ένα αίτημα παρόμοιο με αυτό του οποίου το πλαίσιο σκιαγράφησα προ ολίγου. Τι ήταν αυτό που ήθελε η μειονότητα διαμέσου των εκπροσώπων της; Υποστήριξε ότι η σχολή όπου θα εκπαιδευθούν οι καθηγητές της μειονότητας, θα πρέπει να διαμορφωθεί μετά από επιστημονική συνεργασία. Μάλιστα το αίτημα αυτό μετέφερε στο Υπουργείο Παιδείας και η κα Θάλεια Δραγώνα όταν υπηρετούσε εκεί. Τι κρίμα όμως που δεν βγήκε «κιχ» από το Υπουργείο».
Η μειονότητα έχει εκφράσει παρόμοια αιτήματα και στο παρελθόν. Πριν από δύο χρόνια, όλοι οι μειονοτικοί τοπικοί άρχοντες της απέστειλαν στο Υπουργείο Παιδείας επιστολή που έφερε την υπογραφή τους. Η μειονότητα μέσω της υπογραφής των εκλεγμένων εκπροσώπων της ζήτησε την ίδρυση μειονοτικών δημοτικών σχολείων όπου θα παραδίδονται μαθήματα σε ελληνικά και τούρκικα. Και πάλι ούτε «κιχ» από το Υπουργείο!
Η μειονότητα ζήτησε ακόμα από το κράτος, την ίδρυση μειονοτικού γυμνασίου και Λυκείου. Και πάλι ούτε «κιχ»! Η μειονότητα θέλησε μέσω της ΠΕΚΕΜ να ιδρύσει στα Φιλύρα ιδιωτικό γυμνάσιο αλλά το κράτος έβαζε συνέχεια εμπόδια στην ίδρυσή του. Αντί να μας βοηθήσουν μας έβαζαν τρικλοποδιές.
Πιστεύω ότι κάποιες ανησυχίες της μειονότητας- γιατί έχει έγνοιες, είναι εξολοκλήρου δίκαιες ανησυχίες. Πρώτα από όλα η ΕΠΑΘ έχει κλείσει. Δεν γνωρίζουμε όμως πώς θα είναι η δομή που θα την αντικαταστήσει. Από ό, τι καταλαβαίνω πάλι θα έχουμε να κάνουμε με «τετελεσμένα γεγονότα». Μακάρι να κάνω λάθος.
Κοιτάξτε, πιστεύω ότι το γεγονός ότι η κα Θάλεια Δραγώνα που κατάφερε να οικοδομήσει ουσιαστικό διάλογο με τα μέλη της μειονότητας, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τα καθήκοντα της στο Υπουργείο Παιδείας, αρκεί για να αποδείξει το δίκαιο της ανησυχίας της μουσουλμανικής τουρκικής μειονότητας. Τις ανησυχίες μας ενισχύει το γεγονός ότι βλέπουμε πόσο δραστήρια είναι η νοοτροπία που δεν ήθελε να βλέπει την κα Θάλεια Δραγώνα στο Υπουργείο Παιδείας. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι τα προβλήματά μας είναι προβλήματα που μπορούν να λυθούν εάν υπάρχει θέληση. Φτάνει να υπάρχουν καλές προθέσεις.
Azınlıkça Online®
